Marzec to okres intensywnego pylenia leszczyny w Polsce. Choć krzew ten rozpoczyna pylenie już w styczniu, to właśnie na przełomie lutego i marca stężenie jego pyłku w powietrzu często osiąga wysokie wartości. Dla wielu alergików oznacza to początek sezonu objawów uczuleniowych związanych z pyłkami drzew. Leszczyna jest rośliną wiatropylną, dlatego jej pyłek może rozprzestrzeniać się na duże odległości.

Leszczyna (Corylus avellana L.) to krzew lub niewielkie drzewo z rodziny brzozowatych. W Polsce najczęściej występuje leszczyna pospolita, która rośnie dziko w lasach liściastych, na skrajach lasów, w zaroślach oraz w parkach i ogrodach.
Roślina ta wytwarza charakterystyczne, długie “żółtawe kotki”, które pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści. To właśnie z nich uwalniany jest drobny pyłek, unoszony następnie przez wiatr.
Pyłek leszczyny jest jednym z pierwszych alergenów pojawiających się w powietrzu po zimie i może wywoływać objawy alergii wziewnej u osób uczulonych.
Leszczyna należy do najwcześniej pylących roślin w Polsce. W marcu pylenie może utrzymywać się na umiarkowanym lub wysokim poziomie, zwłaszcza przy sprzyjających warunkach pogodowych.
Gdzie w Polsce występuje leszczyna?
Leszczyna jest rośliną powszechnie występującą w całej Polsce. Najczęściej można ją spotkać:
Szczególnie liczne stanowiska leszczyny znajdują się w regionach o dużej powierzchni lasów liściastych, m.in. w północnej i południowej części kraju.
Jednak dzięki rozprzestrzenianiu się pyłku przez wiatr jego obecność jest odczuwalna praktycznie w całej Polsce.
Podobnie jak w przypadku innych drzew wiatropylnych, stężenie pyłku leszczyny zmienia się w ciągu dnia.
Najwyższe stężenia pylenia leszczyny obserwuje się w ciągu dnia, szczególnie między 10:00 a 15:00. Wieczorem i w nocy poziom pyłku zwykle spada.
Największe ilości pyłku pojawiają się w ciepłe, suche i wietrzne dni, kiedy “kotki” łatwo uwalniają pyłek do powietrza.
U osób uczulonych pyłek leszczyny może powodować objawy takie jak:
Uczulenie na leszczynę często współwystępuje z alergią na inne drzewa z tej samej rodziny, szczególnie olszę i brzozę.